کتاب آشنایی با نحوه ی نگارش قراردادهای پرکاربرد ملکی (مخصوص مشاورین املاک)
امروزه نظریه گسترش روابط معاملاتی افراد، یکی از مهمترین نیازهای افراد جامعه، فراگیری مهارتهای قراردادنویسی میباشد. در عمل شاهد پروندههای بسیاری در محاکم به علت عدم آشنایی افراد با مهارتهای قراردادنویسی و عدم مراجعه به متخصص در این زمینه هستیم. از آنجایی که کتب و مباحث حقوقی ممکن است برای عموم مردم پیچیده و غیرقابل فهم باشد لذا سعی بر آن است که در کتاب حاضر مهمترین مسائل مربوط به نحوهی قراردادنویسی در زمینهی قراردادهای ملکی را به زبانی ساده و قابل فهم بالاخص برای مشاورین املاک که سهم بسزایی در نگارش قراردادهای ملکی دارند، بیان نماییم تا گامی باشد در جهت بهبود روابط معاملاتی افراد جامعه و پیشگیری از بروز اختلافات عدیده و کاهش پروندههای مرتبط در این راستا
عقد بیع:
عقد بیع در عرف، همان قرارداد خرید و فروش است و در اصطلاح حقوقی مطابق مادهی 338 قانون مدنی، عبارت است از: «تملیک عین به عوض معلوم». طرفین عقد بیع، بایع (فروشنده) و خریدار نامیده میشوند و به مالی که مورد خریدوفروش واقع میشود، مبیع (مورد معامله) و به مبلغی که در مقابل آن پرداخت میگردد، ثمن گفته میشود. و در عرف مشاورین املاک، قراردادی که در این راستا تنظیم میگردد، مبایعهنامه نامیده میشود.
در املاکی که به ثبت نرسیده است یعنی دارای سند مالکیت رسمی نمیباشد، عقد بیع، عقدی رضایی است یعنی با صرف ایجاب و قبول واقع میشود. به عبارتی؛ به محض اعلام ارادهی فروشنده مبنی بر فروش یک ملک معلوم و معین و اعلام اراده. از سوی خریدار مبنی بر خرید آن ملک در برابر مبلغ معلوم، عقد بیع واقع میشود و دیگر نیازی به هیچ گونه تشریفاتی برای انعقاد عقد نیست. برای مثال: این جمله: «یک قطعه زمین به مساحت 200 مترمربع واقع در ........... با حدود اربعه ....... را به مبلغ 500 میلیون تومان فروختم و خریدار هم میگوید «خریدم» یا «قبول کردم» در این فرض، با این جمله، عقد بیع محقق میشود و خریدار مالک زمین و فروشنده مستحق 500 میلیون تومان میگردد حتی اگر زمین تحویل و ثمن پرداخت نشده باشد. اما برخی افراد به اشتباه تصور میکنند که برای صحت عقد بیع، نیاز به انجام برخی تشریفات مانند: مهر و امضای شورا و دهیاری و یا سایر مراجع و یا امضای شهود و... میباشد که با عنایت به توضیحات فوق درمییابیم که این تصور نادرست است.